மகாபாரதம் என்னும் இதிஹாசம் பெரும்பாலும் “ஐந்தாவது வேதம்” என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது ஒரு ஒரு மாற்றமடையாத சரித்திரக் கதை என்பது போல் அல்லாமல், தொடர்ந்து வளர்ச்சி பெற்று வரும் ஓர் உயிரினத்தைப் போன்றதாகும். பல ஆயிரமாண்டுகளாக இந்த இதிகாசம் தொடர்ந்து பல்வேறு இனத்தாரால் தத்தம் கொள்கைகளைப் பரப்ப பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. இது முதன்முதலில் இயற்றப்படும் போது ஏறத்தாழ 8,800 ஸ்லோகங்களைக் கொண்டு “ஜெயா” என்று பெயரிடப்பட்ட ஒரு மையக் கதையிலிருந்து, 1,00,000 க்கும் மேற்பட்ட ஸ்லோகங்களைக் கொண்ட ஒரு பிரம்மாண்டமான காவியமாக (சத-ஸாஹஸ்ரி சம்ஹிதை) விரிவடைந்துள்ளது. இந்த விரிவாக்கத்திற்கு முக்கியக் காரணம் ‘இடைச்செருகல்கள்’ ஆகும் — அதாவது பல்வேறு தலைமுறை ரிஷிகள், பாணர்கள், கவிஞர்கள், பௌராணிகர்கள் மற்றும் தத்துவஞானிகளால் இந்த நூலில் சேர்க்கப்பட்ட கூடுதல் பகுதிகள், மாற்றங்கள் மற்றும் விரிவாக்கங்கள் ஆகும். இந்த இடைச்செருகல்களைப் புரிந்துகொள்வது, மகாபாரதம் எவ்வாறு ஒரு வம்சப் போராட்டத்திலிருந்து இந்திய நாகரிகத்தின் உன்னதமான கலைக்களஞ்சியமாக உருவெடுத்தது என்பதை அறிவதற்கு அவசியமான ஒன்றாகும்.

விரிவாக்கத்தின் மூன்று நிலைகள் (The Three Stages of Expansion):

இந்தக் காவியம் மூன்று கட்டங்களில் வளர்ந்தது என்று அறிஞர்கள் கருதுகிறார்கள்.

1. ஜெயா (வெற்றி): வியாசரால் எழுதப்பட்ட அசல் மையப்பகுதி, இது முற்றிலும் குரு-பாண்டவப் போரை மட்டுமே மையமாகக் கொண்டது.
2. பாரதம்: 24,000 ஸ்லோகங்களாக விரிவுபடுத்தப்பட்டது, இது பெரும்பாலும் வைசம்பாயனரால் விவரிக்கப்பட்டு, ஆழமான வம்சாவளி வரலாறுகளைச் சேர்த்தது.
3. மகாபாரதம்: உக்ரஸ்ரவஸ் சௌதியால் (பாணர்) முழுமையாக்கப்பட்ட இறுதி வடிவம். உரோமஹர்ஷணரின் மகனான இவர், குலபதி சௌனகர் தலைமையில் நைமிசாரண்யத்தில் 12 ஆண்டுகள் நடைபெற்ற பிரம்மாண்டமான யாகத்திற்காக (தெய்வீக வேள்வி) கூடியிருந்த ரிஷிகளின் சபைக்கு இந்த மாபெரும் காவியத்தை விவரித்தார். இது பல்வேறு ஒழுக்க நெறிகள், அரசு சார்ந்த அறநெறிகள், சமயக் கோட்பாடுகள் (சைவம் மற்றும் வைணவம்) மற்றும் சட்டபூர்வமான உரையாடல்களை (தர்மம்) தன்னுள் உள்வாங்கியது.

இந்த மூன்று அடையாளம் காணக்கூடிய பதிப்புகளுடன் கூடுதலாக, பல்வேறு காலகட்டங்களில், வெவ்வேறு தாக்கங்களின் கீழும், வெவ்வேறு இடங்களிலும் ஒரு மாறும் திரவ உரைநடையாக இந்த காவியம் எண்ணற்ற சேர்க்கைகளுக்கு உள்ளாகியுள்ளது. வாய்மொழி மரபுகளில் இது தவிர்க்க முடியாதது. அந்தக் காலத்தில் பாணர்கள் மொழியறிவு, இலக்கணம் மற்றும் யாப்பிலக்கணம் ஆகியவற்றில் தேர்ச்சி பெற்ற பல கற்றறிந்த பண்டிதர்களிடையே இந்த உரையை ஓதுவதற்காக நாட்டின் வெவ்வேறு பகுதிகளுக்குச் செல்வார்கள். மேலும் இந்த காவியம் மக்களிடையே மிகவும் பிரபலமாக இருந்ததால், ஒவ்வொரு ஆர்வக் குழுவும் தங்கள் சொந்த பதிப்பை செருகக்கூடிய வாய்ப்புகள் பல இருந்தது. இதனால் இந்தக் காவியம் தொடர்ந்து மாற்றங்களை சந்தித்த வண்ணம் இருந்தது.

இடைச்செருகல்களின் வகைகள் (Types of Interpolations):

காவியத்தில் உள்ள இடைச்செருகல்கள் வெறும் “பக்கங்களை நிரப்புபவை” அல்ல; அவை குறிப்பிட்ட சமூக மற்றும் இறையியல் நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுத்தப்பட்டன.

1. தத்துவ மற்றும் உபதேச சேர்க்கைகள் (Philosophical and Didactic Additions)

• மிகப் புகழ்பெற்ற “இடைச்செருகல்” பகவத் கீதை ஆகும். இது போர் தொடங்கும் போது கதையோட்டத்துடன் தடையின்றி பிணைக்கப்பட்டிருந்தாலும், பல அறிஞர்கள் இதன் மொழிநடை மற்றும் தத்துவ ரீதியான தனித்துவத்தைக் குறிப்பிடுகின்றனர்.

• சாந்தி பர்வம் மற்றும் அனுசாசன பர்வம் – இந்த இரண்டு பகுதிகள் முழுவதும் அரசநீதி மற்றும் நெறிமுறைகள் குறித்த பீஷ்மரின் உபதேசங்களைக் கொண்டுள்ளன. இவை  அரசர்களுக்கான ஒரு வழிகாட்டி கையேடாக மகாபாரதம் பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு காலத்தைக் குறிக்கிறது.

• இது தவிர சமூக செயல்பாடுகள், பல்வேறு காலகட்டங்களில் மக்களின் நம்பிக்கைகள் இவைகளையும் வெவ்வேறு பாத்திரங்களின் உரைகளாக சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. உதாரணமாக, பெண்களின் விசித்திர குணாதிசயங்கள், கலவியில் அதிகம் இன்பம் பெறுவது ஆணா, பெண்ணா – இதுபோன்ற வம்பளப்புகள் பீஷ்மருடனான உரையாடல்களில் (அதுவும் அவர் அம்புப் படுக்கையில் இருக்கும் போது) இணைக்கட்டுள்ளன.

• ஹரிவம்சம்: பெரும்பாலும் ஒரு பின்னிணைப்பு (கிலா) என்று அழைக்கப்படும் இந்த பகுதி, கிருஷ்ணரின் முழுமையான சுயசரிதையை வழங்குவதற்காகப் பிற்காலத்தில் சேர்க்கப்பட்டது.

2. உபாக்யானங்கள் (கிளைக் கதைகள் / Sub-tales):

இந்தக் காவியம் “கதைகளுக்குள் கதைகள்” இருப்பதற்குப் பெயர் பெற்றது. நளன்-தமயந்தி, சாவித்திரி-சத்தியவான் மற்றும் ராமாயணம் (ராமோபாக்யானம் என சுருக்கப்பட்டது) போன்ற கதைகள் அநேகமாக பல்வேறு நாட்டுப்புற வாய்மொழி மரபுகளாக இருந்திருக்கலாம், அவை பாண்டவர்களின் வனவாசத்தின் போது தார்மீக உதாரணங்களை வழங்குவதற்காக அல்லது நேரத்தைக் கழிப்பதற்காக முதன்மைக் கதையுடன் “தைக்கப்பட்டன”.

3. பிராந்திய மற்றும் சமய வேறுபாடுகள் (Regional and Sectarian Variants):

மகாபாரதம் இந்தியத் துணைக் கண்டம் முழுவதும் பயணித்தபோது, உள்ளூர் பாணர்கள் தங்களது குறிப்பிட்ட புவியியல் அல்லது சமய நம்பிக்கைகளுக்கு ஏற்றவாறு விவரங்களைச் சேர்த்தனர். உதாரணமாக, தென்னகப் பதிப்புகளில் பெரும்பாலும் திரௌபதியின் குணாதிசயங்கள் பற்றிய விரிவான வர்ணனைகள் அல்லது காஷ்மீரி கையெழுத்துப் பிரதிகளில் காணப்படாத உள்ளூர் சடங்குகள் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன.

இது தவிர சைவ, வைணவ சண்டையின் தாக்கமும் மகாபாரதத்தில் பிரதிபலிக்கிறது. ஒரு இடத்தில் விஷ்ணுவே (அல்லது கிருஷ்ணனே) தலைமைக் கடவுள்; சிவன் அவருக்கு அடங்கியவர், அவர் விஷ்ணுவின் பேரன் – இப்படியெல்லாம் விவரிக்கப்பட்டிருக்கும். ஆனால் மற்றொரு பகுதியில் சிவனே முழுமுதற் கடவுள்; விஷ்ணு உற்பட்ட வேறு அனைத்து கடவுட்களும் சிவனுக்கு கட்டுப்பட்டவர்கள்; கிருஷ்ணர் சிவனை நோக்கி பல ஆண்டுகள் தவமிருந்தார் – இப்படி கூறப்பட்டிருக்கிறது. விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமம் ஒரு இடம்; அதே போல் சிவ சஹஸ்ரநாமம் மற்றோரு இடம்! இவை அந்தந்த வழிபட்டாளர்கள் தங்களது இஷ்ட தெய்வத்தின் பெருமைகள் பறைசாற்ற இந்த இதிகாசத்தை பயன்படுத்தியுள்ளார்கள் என்பதை தெளிவு படுத்துகிறது.

4. இதுபோன்ற இடைச்செருகல்களைச் சேர்த்ததன் நோக்கம் (The aim of redactors to add interpolations):

பெரும்பாலான இடைச்செருகல்கள் உரையை “சிதைப்பதாக” கருதப்படவில்லை, மாறாக அதனை “முழுமையாக்குவதாகவே” கருதப்பட்டது. பண்டைய இந்தியாவில், மகாபாரதம் ஒரு வாழும் மரபாக இருந்தது. ஒரு புதிய சமூகப் பிரச்சினை எழுந்தாலோ அல்லது ஒரு புதிய தத்துவப் பள்ளி முக்கியத்துவம் பெற்றாலோ, அதை எதிர்கொள்ளும் வகையில் காவியம் புதுப்பிக்கப்பட்டது. இது மகாபாரதம் 2,000 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தற்போதைய சூழலுக்குப் பொருத்தமானதாக நீடிப்பதற்கு அனுமதித்தது. மஹாபாரதமே தன்னைப்பற்றி இவ்வாறு கூறுகிறது:

“இங்கு இருப்பது வேறு இடங்களிலும் காணப்படலாம், ஆனால் இங்கு இல்லாதது வேறு எங்குமே காணப்படாது.”

“அசல்” தேடல்: ஆராய்ச்சிப் பதிப்பு (The Quest for the “Original”: The Critical Edition):

பல நூற்றாண்டுகளாக, இடைச்செருகல்களின் பிரம்மாண்டமான அளவு காரணமாக, “உண்மையான” கதையை அடையாளம் காண்பது கடினமாக இருந்தது. 1919 ஆம் ஆண்டில், பண்டார்கர் ஓரியண்டல் ஆராய்ச்சி நிறுவனம் (BORI), புகழ்பெற்ற இந்தியவியலாளரும் சமஸ்கிருத அறிஞருமான டாக்டர் வி.எஸ். சுக்தாங்கர் தலைமையில், மகாபாரதத்தின் அதிகாரப்பூர்வ பதிப்பை (Critical Edition) உருவாக்கும் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க பணியைத் தொடங்கியது.

தெற்காசியா முழுவதிலுமிருந்து நூற்றுக்கணக்கான கையெழுத்துப் பிரதிகளை ஒப்பிட்டுப் பார்த்ததன் மூலம், அறிஞர்கள் அனைத்து பதிப்புகளுக்கும் பொதுவான ஸ்லோகங்களை அடையாளம் காண ஒரு “ஸ்டெமடிக்” (கிளைவழி ஆய்வு) முறையைப் பயன்படுத்தினர் (கடுமையான “கையெழுத்துப் பிரதி ஒருமித்த கருத்து” முறையைப் பயன்படுத்தி). ஒரு கதை (உதாரணமாக புகழ்பெற்ற “விநாயகர் காவியத்தை எழுதுவது” போன்ற கட்டுக்கதை) பிற்கால அல்லது பிராந்திய கையெழுத்துப் பிரதிகளில் மட்டுமே காணப்பட்டால், அது முதன்மைப் பகுதியில் சேர்க்கப்படாமல், ஒரு இடைச்செருகலாக அடிக்குறிப்புகளுக்கு மாற்றப்பட்டது.

முடிவுரை (Conclusion):

மகாபாரதத்தில் உள்ள இடைச்செருகல்கள் வரலாற்றின் கைரேகைகள் ஆகும். அவை பல நூற்றாண்டுகளாக இந்திய மக்களின் கூட்டு ஞானம், கவலைகள் மற்றும் கலாச்சார மாற்றங்களைப் பிரதிபலிக்கின்றன. இடைச்செருகல்களை நீக்குவது என்பது “அசல்” கதையைக் கண்டறிவதாகும், ஆனால் அவற்றைத் தக்கவைத்துக்கொள்வது என்பது ஒரு நாகரிகத்தின் பரிணாம வளர்ச்சியை நேரில் காண்பதாகும்.

குருக்ஷேத்திரத்தில் ஒரு குடும்பத்தின் இரண்டு பிரிவுகளுக்கிடையே ஏற்பட்ட சண்டையின் விவரமாகத் தொடங்கிய ஒரு காவியம் ஒரு விரிவான நீதிநூலாக, கலைக்களஞ்சியமாக உருவெடுத்து, “வந்ததெல்லாம் கொள்ளும் மகாராஜன் கப்பல்” என்னும் பழமொழிக்கேற்ப அதி பிரம்மாண்டமாக மாறியுள்ளது.