சென்னை ரோடுகள் யாருக்குச் சொந்தம்?

இதற்கு அடுத்து வருவது அனைத்து அரசுத்துறைகளைச்சார்ந்த (மைய, மாநில) வண்டிகள். இவைகளைக் கண்டால் தூரவிலகிவிடுவது உத்தமம். எண்பலகையிலேயே "அ" (அம்பேல்), "G" (Get lost) என்று ஸ்டிக்கர் ஒட்டி அனைத்து விதிகளுக்கும் விலக்காகி "பீம் பீம்" என்று வீம்புடன் செல்வார்கள்.

மற்ற பெரு நகரங்களிலெல்லாம் பெரிய 10 டன் போன்ற லாரிகள் செல்லத் தடையிருக்கிறது. ஆனால் சென்னையிலோ எங்கு பார்த்தாலும் அசுரவேகத்தில் லாரிகள் பறப்பதைப் பார்க்கலாம். அவைகளைப் பிடிக்கவே முடியாது. ஒரே கிரீஸாக இருப்பதால் கைவழுக்கிவிடும்!

சென்னை ரோடுகளின் hierarchical pecking order (படிநிலை அமைப்பு) பற்றிப் பார்த்தோம். இப்போது காவலர்கள் நோக்கில் picking order என்ன என்பதைப் பார்ப்போம்.

முன்னே கூறிய ஐந்துவகை ஊர்திகளையும் (அவைகளின் உரிமையாளர்கள், ஓட்டுனர்கள் உட்பட) அவர்கள் ஒன்றும் கண்டுக்கவே மாட்டார்கள். ஏனெனில் அவர்கள் சாலைகள்மேல் சொத்துவகை பாத்தியம் உள்ளவர்கள். அவர்களை யாரும் எதுவும் கேட்கமுடியாது. அவர்களே சட்டம், அவர்கள் நடத்தையே ஒழுங்கு, மற்றெல்லோரும் ஒதுங்கு!

காரில் வருபவர்கள் பெரும்பாலும் மேட்டுக்குடியினர், பிரபலங்கள், அதிகாரிகள் அல்லது அவர்களுக்கு வேண்டியவர்கள். எந்தப் புத்தில் எந்தப் பின்னாள் அமைச்சர் இருப்பாரோ! எதுக்கு வம்பு, போடு ஒரு சலாம்; இதோ நாங்கள் குலாம்!

இனி கீழ்மட்டத்திலிருந்து வந்தால், jay walking specialist – களான நடராஜப் பெருமக்கள் மற்றும் சைக்கிளில் இப்படி ஒடித்து, அப்படி வெட்டி, "அட்டாக்" வித்தைகாட்டும் இன்னாட்டு மன்னர்கள். இவர்கள்தான் ஜனநாயகத்தின் காவலர்கள். கியூவில் நின்று வாக்களிப்பவர்கள். இவர்களை நோக்கித்தான் நம் நேதாக்களின் கைகள் குவிந்தவண்ணம் இருக்கின்றன! இவர்கள் எங்கு, எப்படி வேண்டுமானாலும் சாலைகளைக் கடக்கலாம்.

முதலில் வலப்புறம் சலையில் நுழைந்தவுடன் எதிர்ப்படும் oncming traffic – ஐப்பார்த்து, பிறகு இடது பக்கம் நோக்கி, போக்குவரத்து குறைந்தபின் கடக்க முற்படவேண்டும். இதை பள்ளிகளில் சொல்லிக்கொடுப்பதாகத் தெரியவில்லை. பஸ் நிறுத்தத்திற்கு எதிரேயிருந்து, தான் ஏறவேண்டிய பஸ் வந்தால் போதும், சடாரென்று சாலையை இரண்டாகப் பிளந்து ஓடுவார்கள். ஊர்தி ஓட்டுனர்கள்தான் எச்சரிக்கையுடனிருக்க வேண்டும்.